Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Powstanie Germanii Niemieckiej

Podstawowym dokumentem na który powołują się specjaliści od historii, opisujący kraj germanów w 1wieku naszej ery jest „De origine et situ Germanorum”, dosłownie O pochodzeniu i kraju Germanów – napisana przez Publiusza Korneliusza Tacyta około roku 98. Jest etnograficznym dziełem o plemionach germańskich poza granicami cesarstwa rzymskiego.

Tylko że:

Dzieło to zachowało się tylko w jednym egzemplarzu znalezionym w opactwie Hersfeld w Niemczech – wówczas na obszarze Świętego Cesarstwa Rzymskiego, i przeniesione zostało do Włoch w roku 1455, gdzie Eneasz Sylwiusz Piccolomini (późniejszy papież Pius II), po raz pierwszy zbadał je i zanalizował, wzbudzając zainteresowanie pośród niemieckich humanistów, takich jak Konrad Celtis, Johannes Aventinus czy Ulrich von Hutten . Po studiach i debatach pismo to zostało uznane za autentyczne źródło obrazu starożytnej Germanii. Od momentu odkrycia dzieło o kulturze dawnych ludów germańskich jest intensywnie wykorzystywane – szczególnie w zakresie niemieckiej historii, archeologii, filologii, studiów etnologicznych, w mniejszym stopniu także w krajach skandynawskich.

— A co jeżeli te dzieło jest fałszywką.

Może nie całkowitą ale może pewne fragmenty zmieniły znaczenie, tak by pokazywały że państwo niemiec nie pojawiło się znikąd przecież w czasie uznawania istniało już długi czas Święte Cesarstwo Rzymskie inaczej zwane (nigdy urzędowo) „Świętym Cesarstwem Rzymskim Narodu Niemieckiego

— Wątpliwości budzą

Opisy charakteru Germanów przez Tacyta są miejscami nader przychylne, kontrastujące z opinią o Rzymianach z jego czasów. Za bardzo wartościową uważa ścisłą monogamię i cnoty panujące w germańskich małżeństwach, w przeciwieństwie do wad i braku moralności szerzących się wśród ówczesnych Rzymian, jak również podziwia germańską gościnność, prostotę oraz męstwo w boju (cechy te wyszczególniono zapewne z racji ich podobieństwa do wyidealizowanych cnót starorzymskich). To pozytywne wyobrażenie spowodowało, że dzieło (począwszy od XVII w.) zyskało na popularności zwłaszcza w Niemczech – szczególnie wśród niemieckich nacjonalistów i romantyków. Jednakże przedstawienie przez autora obyczajów Germanów nie obejmuje wyłącznie cech dodatnich, jeśli zauważa on też m. in. skłonność tych ludów do nałogowego pijaństwa, lenistwa i barbarzyńskich zwyczajów.

— Czy tylko mi się wydaję że to chyba pomyłka – taki opis niemców??? to chyba jednak o nas polakach wtedy by opisy pasowały jak ulał
Tacyt podaje w swym dziele wiele konkretnych nazw plemion, z którymi stykali się Rzymianie, choć najnowsze badania dowodzą, iż niektóre z jego ustaleń były mylne.

— A może wszystkie były mylne tylko naukowcy znający Tacyta dopasowują dowody do wygodnej i powszechnie uznawanej tezy np: że to nie słowianie a germanie

Jego opis germańskiej bogini Nerthus wywołał wiele spekulacji wśród badaczy mitologii nordyckich (a także indoeuropejskich), gdyż wizerunek ten stanowi jedyny ślad zawarty w źródłach pisanych przed powstaniem Eddy (spisanej setki lat później) i mało przypomina tamtejsze opisy.

Edda starsza – najstarszy zabytek piśmiennictwa islandzkiego, datowany na IX wiek n.e. Edda starsza, zwana też Eddą poetycką, składa się z 29 pieśni, z których 10 było poświęconych bogom (mityczne) oraz 19 poświęconym bohaterom i wojownikom, napisanych stylem, który od niej właśnie został nazwany eddycznym. Pieśni Eddy starszej to utwory mitologiczne oraz pieśni heroiczne; są one bogatym źródłem wiedzy o staroskandynawskich zwyczajach i wierzeniach.

„Edda czyli Księga religii dawnych Skandynawii mieszkańców”, przeł. Joachim Lelewel, wyd. J. Zawadzki, Wilno 1807

Sam Tacyt nigdy nie był na ziemiach germańskich – wszystkie informacje, jakie posiadał, pochodziły w najlepszym przypadku z drugiej ręki. Ronald Syme wyrażał przypuszczenie, iż dokładnie skopiował on dzieło Pliniusza Starszego pt. Bella Germaniae. Sama Germania jest w niektórych fragmentach przestarzała. W opisach plemion naddunajskich, jak zauważa Syme, pada stwierdzenie, że „są one lojalnymi klientami Cesarstwa… Co jest osobliwe. Zdrada tych ludów w roku 89 podczas wojny Domicjana przeciwko Dakom zmieniła całkowicie politykę graniczną Cesarstwa”. O ile Pliniusz mógł być głównym źródłem, badacze wymieniają też inne, pośród nich Wojny galijskie Cezara, a także pisma Strabona, Diodora Sycylijskiego, Posejdoniosa z Rodos, Aufidiusa Bassusa oraz liczne źródła pozaliterackie, jak choćby relacje kupców i żołnierzy, którzy dokonywali wypraw poza Ren i Dunaj.

Czyżby pomyłka fałszerzy którzy się nie zorientowali że w tym czasie kiedy miałby Tacyt pisać ten tekst to plemiona naddunajskie wywineły taki numer cesarstwu co na pewno było szeroko omawiane w całym imperium rzymskim

Oto jak wyglądała germania Tacyta

A tak wyglądało imperium franków 481-814r najciemniejszy kolor początek powstawania państwa franków a najjaśniejszy zielony tereny(terytoria zależne) niekwestionowane przez naukowców że zajmowali je słowianie

jeżeli słowian nie liczyć do germanów to na mapie powyżej widać że dla germanów zostaje wąski pasek terenu między rzymską galią a terytorium słowian

Imperium_Frankow

A jak powstało państwo franków wikipedia>>>

W okresie rozpadu Cesarstwa zachodniorzymskiego tereny północnej Galii zamieszkane były głównie przez plemiona frankijskie. Zjednoczyły się one i utworzyły w 481 roku państwo, którego królem został Chlodwig, syn Childeryka, rzymskiego naczelnika z rodu Merowingów. Szybko rozszerzył on granice swego, początkowo bardzo małego, kraju.

Zaś po 300 zaledwie latach > 814r, stanowiło imperium składające się z 2/3 dzisiejszych niemiec, połowy włoch i całej francji
Wszystko wskazuje że dzisiejsze niemcy powstały z maleńkiego kraiku Franków które powoli ale systematycznie się rozrosło od chwili gdy był już widoczny upadek Imperium Rzymskiego. Z czasem przerosło się w „Święte Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego” (czyżby ktoś zwiał z romy / rzymu i przeniósł się w tamte okolice) a dzisiaj sa niemcami
Byli tzw przez rzymian germanowie ale nie są oni początkiem państwa niemieckiego tylko stanowili podbite ziemie

A co do języka zwanego germańskim – do tej grupy należy język angielski oraz norweski, duński i szwedzki czyli skandynawowie – wikingowie
Wychodzi z tego że Germanie są mieszanką Staroeuropejczyków, Celtów, Skandynawów i Słowian. Ukształtowali się w dorzeczu Łaby i Renu wraz z językiem w I wieku p.n.e., podczas gdy PraSłowianie = Scytowie zajmowali te ziemie długo dłużej
Oficjalną wersję historii ukształtowano w czasach kolonializmu niemieckiego przez zaborców czyli Germanów (Niemców, Francuzów, Brytyjczyków), czyli w okresie gdy tworzyła się „nauka historii”, która jest germańską „propagandą sukcesu etnicznego” a nie żadną nauką. Powstawała w czasach kiedy Polska nie istniała a Rosja była pod niemieckim zarządem carów z Prus. Jest to wersja podboju świata według Germanów – którzy nie istnieli, ale propagandowo przypisali sobie „starożytność” i kontynuację Cesarstwa Rzymskiego.

A na koniec perełka z teori spiskowych – niektórzy uważają że ta część niemiec(kraj franków) z której powstały krok po kroku wielkie niemcy + luksemburg ma ścisły związek z tzw z wielkimi manipulatorami świata (osobami które pociągają za sznurki) finansowanie wojen itp… np: Wielka Brytania ogromnie się u nich zadłużyła na wojnę przeciwko zbuntowanym amerykanom i chyba też porządnie mieszali finasowo w I WS kiedyś o tym czytałem na jakimś portalu o przepływach finansowych w historii. Przed Nowym Jorkiem 20 wieku to tam mieszkali główni finasiści i było tzw centum finanowe o wpływach na cały świat

Warto wspomnieć o Merowingach tworzących państwo franków według niektórych teorii mają być tzw Świętym Graalem (Sangeraal) ma być prawidłowo odczytywany jako Sang Real – czyli królewska krew teoria stworzona w XX wieku przez włoskiego faszystę Juliusza Evolę miała swoich następców w osobach Pierre Plantarda a potem Michaela Baigenta, Henry Lincolna i Richarda Leighta.

W 493 roku król Franków Chlodwig – z dynastii Merowingów, ostatni konsul zachodniego cesarstwa rzymksiego założył Zakon św. Kielicha. O zakonie tym niemal nic nie wiadomo, jednak informacje pasują do nowożytnich legend o św. graalu.

Opracowanie własne Xeibos, fragmenty zródło wikipedia

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Step By Step