Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Ogrody japońskie

Ogród japoński (jap. 日本庭園 nihon-teien?) – ogród w tradycyjnym, japońskim stylu, spotykany przy domach prywatnych, w parkach, przy świątyniach buddyjskich i shintō oraz w pobliżu zabytków (np. zamków).

Ogrody te tworzą miniaturowe krajobrazy w wyidealizowany, często w bardzo abstrakcyjny i stylizowany sposób. Ogrody cesarzy i szlachty zostały zaprojektowane do rekreacji i przyjemności estetycznej, a ogrody świątyne zostały zaprojektowane do kontemplacji i medytacji.

Ogród japoński ma naśladować przyrodę, nie starając się jej podbić ani zniszczyć. Należy go tak pielęgnować, aby jak najstaranniej ukryć działania człowieka. Ideałem dla japońskich ogrodników jest odpoczynek wśród dzikiej przyrody. Jeden z tekstów dotyczących urządzania ogrodów japońskich (XI w.) mówi: ucz się od natury, lecz jej nie kopiuj.

Japońskie ogrody zostały opracowane na podstawie wpływów z chińskich ogrodów , ale stopniowo japońscy projektanci zaczeli rozwijać własne estetykę, na podstawie materiałów japońskich i kultury japońskiej. W okresie Edo ogród japoński miał swoj własny odrębny wygląd. Od końca 19 wieku, ogrody japońskie zostały również dostosowane do stylów zachodnich.

Istnieje kilka rodzajów ogrodów japońskich, ale wszystkie cechuje harmonia, prostota, asymetria i elegancja.

Trzy podstawowe style ogrodów to:

KAIYU-SHIKI-TEIEN (回遊式庭園) ogrody do spacerów
Ogrody w których użytkownik spaceruje ścieżką aby zobaczyć starannie skomponowane krajobrazy
Wszystkie charakteryzują się zastosowaniem elementów naturalnego krajobrazu, jak sztuczne wzgórza, strumienie, jeziorka, kamienie etc. Często mniejsze ogrody posiadają w najwyższym miejscu punkt widokowy np. w przedsionku małej świątyni, większe zaś mogą posiadać kilka takich miejsc połączonych splątanymi, pnącymi się po pagórkach ścieżkami.

Spacer ogrody pojawiły się w Japonii podczas okresu Edo (1600/54), przy willach szlachty i władców. Ogrody te miały na celu uzupełnienie domów o nowy stylu architektury Sukiya-zukuri , który był wzorowany herbaciarniami. Ogrody zwiedzało się zgodnie z ruchem wskazówek zegara ścieżką wokół jeziora z jednej starannie złożonej sceny do drugiej. Ogrody te stosowały dwie techniki w celu zapewnienia widoku; Shakkei „pożyczone krajobrazy”, która skorzystała z widoków krajobrazów poza ogrodem, takich jak góry lub świątynie, i włączały je do widoku, tak aby ogród wyglądał większy niż rzeczywistości; i Miegakure „ukryj i ujawnić”, które wykorzystywały kręte ścieżki, ogrodzenia, bambus i budynki, aby ukryć scenerię więc użytkownik nic nie zobaczy, dopóki nie będzie w najlepszym punkcie widzenia.
Ogrody z okresu Edo często wyposażano w odtworzone słynne scenerie lub sceny inspirowane literaturą; Suizen-ji JoJu-en w Kumamoto posiada miniaturową wersję Mount Fuji a Katsura Cesarski Dwór w Kioto posiada miniaturową wersję Ama-no-Hashidate mierzei w Miyazu Bay, niedaleko Kioto. Rikugi-en w Tokio tworzy małe pejzaże inspirowane osiemdziesięciu ośmioma znanymi wierszami japońskimi

Przykładem tego rodzaju ogrodu jest przepiękny ogród Suizen-ji Jōju-en (水前寺成趣園?)położony w (Suizen-ji Park (水前寺公園 Suizen-ji Kōen?) w Kumamoto. Został założony w XVII-ym wieku przez rodzinę Hosokawa.

httpv://www.youtube.com/watch?v=ldIaGApIhk4

KARESANSUI (枯山水) – japońskie ogrody skalne.
kompozycja ogrodowa usypana ze żwiru, piasku i kamieni, stworzona pod wpływem estetyki zen.

Styl suchego ogrodu z białym żwirem przedstawiającym wodę, głazami wyobrażającymi wyspy i grabionym piaskiem imitującym uderzające w nie fale.
Ogród ten odtwarza naturalny krajobraz nadających mu jednak charakter niezwykle wysublimowany. Ogrody Keresansui są silnie powiązane z buddyzmem i zen – ich celem jest ułatwienie medytacji. Widok jest tak ustawiony aby najlepiej prezentować się siedzącemu na ganku w rezydencji.

Stały się popularne w Japonii w 14 wieku dzięki pracy buddyjskiego mnicha, Musō Soseki (1275/51), który zbudował ogrody zen dla pięciu głównych klasztorów w Kioto.

Najbardziej znanym przykładem tego rodzaju ogrodu jest Nanzenji świątyni Ryōan-ji w Kioto.

httpv://www.youtube.com/watch?v=no2Z_8jsngI

ROJI (露地)- ogród herbaciany.
Jest odzwierciedleniem estetyki ceremonii herbacianej. Musi zawierać pawilon herbaciany, do którego wiodą ścieżki.

Styl został stworzony w okresie Muromachi (1333-1573) i Momoyama (1573-1600) jako tło dla japońskiej ceremonii parzenia herbaty – chanoyu(茶の湯 ?) inaczej Sado, Chado (茶道 ? ) . Styl ogrodu bierze swoją nazwę od Roji (露地 ? ) „Zroszone ziemie”, i jest ścieżką do herbaciarni – chashitsu (茶室). Ogród miał inspirować widza do medytacji, aby przygotować go do ceremonii. Istnieje zewnętrzny ogród, z bramą i altanami, w których goście czekają na zaproszenie do wejścia. Następnie przechodzą przez bramę na wewnętrzny ogród, gdzie myją ręce i przepłukują usta(tak samo jak przed wejściem do sanktuarium Shinto), przed pójściem do samej herbaciarni. Droga jest zawsze wilgotna i zielona, ma to wyglądać jak na odległej górskiej ścieżce, nie istnieją żadne jasne kwiaty, które mogą rozpraszać widza z jego medytacji. Wczesne herbaciarnie nie miał okien, ale późniejsze herbaciarnie mają ścianki które mogą być otwierane na widok ogrodu.

Ważnymi elementami architektury są to Tsukubai (specjalne kamienne misy do omywania rąk), Toro (latarnie), Ishi tobi (duże kamienie) i furtki .

Przykładem jest Ogród Japoński we Wrocławiu. Jest to jeden z nielicznych (prawdopodobnie zresztą największy) ogrodów tego typu założonych w Europie, którym opiekują się ogrodnicy z Kraju Kwitnącej Wiśni.

———————————

 

CHISEN-SHOYU-TEIEN    dosłownie „jezioro wiosna-wycieczka łodzią ogród”

 

TSUBO-NIWA (つぼーにわ),

małe ogrody na dziedzińcu.
Te małe ogrody pierwotnie(okres Heian) znajdowały się na wewnętrznych dziedzińcach pałaców, i zostały tak zaprojektowane, aby dać trochę prywatności dla mieszkańców z tyłu budynku. Były one tak małe, jak jeden Tsubo czyli około 3,3 metrów kwadratowych. Podczas okresu Edo , kupcy zaczęli budować małe ogrody w przestrzeniach za ich sklepami, które wychodziły na ulicę a ich domy, znajdowały się z tyłu. Te małe ogrody miały być niewidoczne, i zwykle miały kamienną latarnię, misę z wodą, duży kamień i kilka roślin. Dziś tsubo-niwa znajdują się w wielu japońskich domach, hotelach, restauracjach i obiektach użyteczności publicznej. Dobry przykład z okresu Meiji znajduje się w willi z Murín-an w Kioto.

 

Niezbędnym elementem w klasycznym ogrodzie japońskim jest woda – wnosi do niego życie, ruch. Czasem bywa zastąpiona nieregularną plamą jasnego żwiru. Konieczny jest także kamień – symbolizuje niezmienność i trwałość przyrody. Głazy użyte do dekoracji ogrodu powinny mieć naturalną formę, taki sam kolor i fakturę. W roślinności dominuje kolor zielony. Kwiaty zastosowane są tylko jako pojedynczy akcent.

Najczęściej używane rośliny to: azalie japońskie, klony palmowe, magnolie i wiśnie oraz peonie. W japońskim ogrodzie znajdziemy także kamienne latarnie i ścieżki ułożone z pojedynczych płaskich kamieni.

Typy

Tsukiyama
nazwa ta oznacza „miniaturowe, sztuczne wzgórze”. Autorami takich ogrodów byli najpierw amatorzy, potem (w epoce Muromachi) ich rolę przejęli mnisi buddyjscy.

Przykłady ogrodów tsukiyama:
ogród wokół Ginkaku (Srebrny Pawilon), Kioto
ogród wokół Kinkaku (Złoty Pawilon), Kioto, autor: Soseki Musō (znany też jako Kokushi Musō)
Tenryū-ji (1340), Kioto, autor: Soseki Musō
Saihō-ji (1341), Kioto, autor: Soseki Musō

Hiraniwa
„płaski ogród”; na jego powstanie miały wpływ idee zen. Projektowany był na płaskim terenie. Z początku dość duży, potem stopniowo jego rozmiary były zmniejszane. Główną jego cechą jest dominacja cywilizacji nad naturą – niemal brak roślinności i wody, ich miejsce zastępuje żwir i piasek.

Przykłady ogrodów hiraniwa:
ogród w Ryōan-ji (świątynia zen), 23 x 9 m, ok. 1499, Kioto
ogród Daisen’in przy klasztorze Daitoku-ji, Kioto
Ogrody japońskie w Polsce

Ogród Japoński we Wrocławiu,
prywatny (dostępny do zwiedzania) ogród japoński w Jarkowie koło Kudowy Zdroju,
ogród japoński jest też częścią Łódzkiego Ogrodu Botanicznego,
ogród japoński IBUKI w Janowicach koło Bielska-Białej,
dostępny do zwiedzania ogród japoński w Starej Morawie koło Stronia Śląskiego

—————————————–

Początki
Idee tych unikalnych ogrodów nie pochodzą z Japonii. Wszystko zaczęło się w okresie Asuka, kiedy kupcy japońscy zobaczyli ogrody, które były budowane w Chinach i zostali nimi zainspirowani. Kupcy często przywozili wiele aspektów kultury chińskiej do własnego kraju. Dziś, w wielu częściach Japonii i zachodniej części świata, tradycje japońskiej sztuki ogrodowej nadal utrzymuje pełną intensywność ekspresji i ciągle inspiruje wielu artystów do stworzenia własnego ogrodu w japońskim stylu.

Japońskie ogrody po raz pierwszy pojawiły się na wyspie Honsiu , w dużej centralnej wyspie Japonii. W ich wygląd wpływ miały różne cechy krajobrazu Honsiu; wytrzymałe wulkaniczne szczyty, wąskie doliny i potoki górskie z wodospadami i kaskadami, jeziora i plaże w małych kamieni. Miało wpływ również bogactwo kwiatów i różnych gatunków drzew, szczególnie przez cały rok zielonych drzew, z gorącymi i wilgotnymi latami i śnieżnymi zimami.

########################################

 

 

Przykłady ogrodów japońskich

Tzw. Trzy Wielkie Ogrody Japonii – Kairaku-en, Kenroku-en, Kōraku-en

Kairaku-en (偕楽園 ? )w mieście Mito w prefekturze Ibaraki. . Kairakuen został wybudowany stosunkowo niedawno, w 1841 roku przez lokalnego władcę Tokugawa Nariaki .

W przeciwieństwie do dwóch innych  wielkich ogrodów Japonii – Kenrokuen i Kōrakuen , Kairakuen nie służył jedynie do korzystania przez pana, ale było otwarte dla publiczności.

Miejsce warte odwiedzenia przez cały rok, jednak jest najbardziej atrakcyjny w czasie sezonu kwitnienia japońskiej moreli, które zwykle odbywa się na przełomie lutego i marca. Oprócz japońskiej moreli rośnie sto różnych odmian drzew śliwy z białymi, różowymi i czerwonymi kwiatami. Kairakuen posiada również bambusowy gaj, cedrowe lasy i Kobuntei , tradycyjny budynek w stylu japońskim. Podczas wejścia do parku jest bezpłatny, wpis do Kobuntei kosztuje 190 jenów.

Do ogrodu przylega Tokiwa Jinja(常磐神社 ? ) sanktuarium Shinto założone w 1874 roku.

 

Kenroku-en (jap. 兼六園 dosł.: Ogród o Sześciu Atrybutach?) – znajdujący się w mieście Kanazawa, w prefekturze Ishikawa.

Ogród został założony przy zamku w Kanazawie w XVII w. przez Tsunanoriego Maedę, rządzącego ówczesną domeną Kaga. Zniszczony przez pożar w roku 1759, został później odtworzony przez potomka Tsunanoriego, Harunagę. Ogród posiada powierzchnię 114 436,65 m², obejmuje ponad 8 tys. drzew i 183 gatunki roślin.

Nazwa nawiązuje do sześciu cech, którymi powinien – według tradycji chińskiej – odznaczać się doskonały ogród. Cechy te są zestawione w trzy pary uzupełniających się pojęć:
przestrzenności i odosobnienia;
pomysłowej twórczości człowieka i uznania tego, co trwa od dawna;
wody i niezakłóconego widoku otaczającego pejzażu.

 

 

Kōraku-en (後楽園  Kōrakuen ? ),  w mieście Okayama , prefekturze Okayama . Korakuen został zbudowany w 1700 roku przez Ikeda Tsunamasa , władcę Okayama .Ogród osiągnął nowoczesną formę w 1863 roku.

W 1884 roku został przekazany  prefekturze Okayama i został otwarty dla publiczności.Ogród doznał poważnych uszkodzeń podczas powodzi w 1934 roku i przez bombardowania w 1945 roku w czasie II wojny światowej .Został odrestaurowany na podstawie  obrazów i wykresów z okresu Edo.

Ogród znajduje się na północnym brzegu rzeki Aashi na wyspie między rzeką a rozwiniętą częścią miasta. Ogród został zaprojektowany w Kaiyu („promenada”) scenicznym stylu, który prezentuje gościom  –  zobaczyć nowe na każdym kroku drogi łączącej trawniki, stawy, wzgórza, domy herbaty i strumieni.
Ogród zajmuje powierzchnię około 133 tysięcy metrów kwadratowych, o powierzchni około 18.500 obejmującego trawiastych terenów. Długość strumienia, który biegnie przez ogród jest 640 metrów. Oferuje on centralny staw zwany Sawa-no-ike (bagno staw), który zawiera trzy wyspy rzekomo replikujący krajobrazy wokół jeziora Biwa w pobliżu Kioto

 

 

inne przykłady znanych ogrodów

Shukkei-en (jap. 縮景園?, pol. Ogród Miniaturowych Krajobrazów) – tradycyjny ogród japoński w Hiroszimie, założony w 1620 roku (początek epoki Edo) przez daimyō lokalnego hanu (domeny), Nagaakirę Asano, jako ozdoba jego rezydencji. Prace nadzorował, pozostający u niego na służbie wasalnej, mistrz ceremonii herbacianej Sōko Ueda.

Jeden z kolejnych daimyō tej domeny obejmującej prowincję Aki i część prowincji Bingo, Shigeakira Asano, zaprosił do siebie mistrza tworzenia krajobrazu ogrodowego z Kioto, Shichirōemona Shimizu, który w latach 1783-1788 dokonał znaczących poprawek.

Położony w centrum Hiroszimy ogród został niemal doszczętnie zniszczony podczas amerykańskiego ataku nuklearnego w 1945. Po wojnie został od podstaw odtworzony udostępniony zwiedzającym w 1951 roku.

Mōtsū-ji(毛越寺 ? )(w Hiraizumi, okręg Iwate) Ogród powstały przy świątyniach sekty buddyjskiej Tendai (天台 Tendai-shu ? japońska szkoła buddyzmu Mahāyāna)w tej chwili obszar otacza ruiny dwóch starszych świątyń, Enryū-ji (圓隆寺) i Kasho-ji (嘉祥寺). Obecna świątynia została zbudowana w 18 wieku i nie ma żadnego związku ze starożytnymi świątyniami, które kiedyś stały w tym miejscu. W połowie 12 wieku Fujiwara no Motohira pan drugiej Północna Fujiwara, zbudował świątynię o nazwie Enryū-ji. Gdy Enryū-ji została zakończona Motohira zamówić dokładną kopię obok niej – Kasho-ji. Nie dożył jej zakończenia. Jego syn i spadkobierca, Hidehira, dokończył to zadanie. U szczytu swojej świetności Mõtsu-ji miał 40 pagód i 500 klasztorów. Ale wszystko zostało spalone w listopadzie 1226 i nigdy nie odbudowano. Dziś staw jest zachowany tak jak to było 800 lat temu, ale żaden z oryginalnych budynków do dziś nie zostały odbudowane.

youtube

 

 

Rikugi-en  ( 六義園 , Rikugi-en  ? )  Tokyo metropolitan park w Bunkyō-ku .

Nazwa Rikugi-en oznacza Ogród Sześciu Zasad Poezji, która pochodzi od idei z sześciu elementów w poezji Waka, gdy en oznacza, ogród lub park. Park składa się z małego stawu, drzew i wzgórza.Tradycyjny japoński ogród w parku jest atrakcją turystyczną.
Budowa parku miała miejsce między 1695 i 1702, a przewodniczył Yanagisawa Yoshiyasu za zgodą piątego szoguna Tokugawa Tsunayoshi i jest typowym przykładem ogrodu z okresu Edo .Po śmierci Yanagisawa została zaniedbana.Założyciel Mitsubishi, Iwasaki Yataro kupił w 1878 roku i ogród przywrócił go. W 1938 roku został przekazany do  zarządu miasta Tokio.

youtube
Ogród Hamarikyu   ( 浜離宮恩賜庭園 , Hama-rikyū Onshi Teien ? )publiczny park w Chuo , Tokio , Japonia .>Znajduje się przy ujściu rzeki Sumida , został otwarty 1 kwietnia 1946 roku. Park krajobrazowy z 250.165 m² ogródem  wokół  stawu Shioiri , Sam park otoczony fosą wypełnioną wodą morską z zatoki Tokyo Bay. Został przebudowany z ogrodu na terenie willi  Tokugawa rodziny szogunów w 17 wieku.

Goście mogą również korzystać z odpoczynku w herbaciarni Nakashima znajdującej się  na środku stawu w ogrodzie,  oferuje się tam Matcha(specjalną zieloną herbatę) i japońskie słodycze z ceremonią picia herbaty.A w ogrodzie pola piwoni, gaje drzew śliw i rabaty astrów mają kwiaty na każdą porę roku. W Nowy Rok  są pokazy japońskiego sokolnictwa i aikido.

youtube

Ichijōdani Asakura Family Gardens (一乗谷朝倉氏庭園)  składający się z czterech ogrodów   ( 諏訪館跡庭園,-Suwa Yakata-ato Garden,  朝倉館(義景館)跡庭園  Asakura Yakata-ato Garden, 湯殿跡庭園(御湯殿跡庭園とも)Yudono-ato Garden, i 南陽寺跡庭園 Nanyoji-ato Garden ) znajdujących się w  Ichijōdani  Asakura ( 一乗谷朝倉氏遺跡 , Ichijōdani Asakura-shi Iseki ? ) zabytkowych ruinach znajdujących się w  Fukui , prefekturze Fukui.Obszar ten był kontrolowany przez klanu Asakura za 103 lat podczas okresu Sengoku .

Zamek-Miasto zostało założone w 1471 i stało się głównym kulturalnym i  wojskowych, skupiskiem ludności w Japonii w tym czasie, z populacją w szczycie powyżej 10.000.Miasto zostało spalone w 1573, kiedy rodzina Asakura został pokonany przez Odę Nobunaga .

Wykopy ruin rozpoczęto w 1967 roku, ujawniając kształt całego miasta, w tym domu władcy, samurajskich domów, świątyń, domów kupców, domy rzemieślników i ulic.Cztery japońskie ogrody zostały odkopane i częściowo odrestaurowane, a ruiny zamku stoją na szczycie wzgórza Ichijodani , z malowniczym widokiem na Fukui.

youtube
Ogród w Byōdō-in ( 平等院 ? ) –   buddyjska świątynia w mieście Uji w prefekturze Kioto

Ta świątynia została zbudowana w 998 w okresie Heian w wiejskiej willi  wysokiego rangą dworzanina Minamoto no Shigenobu, Ministra lewicy.Obiekt został zakupiony po jego śmierci przez Michinaga Fujiwara , jeden z najbardziej wpływowych członków klanu Fujiwara .Willa została wykonana w buddyjskiej świątyni przez Fujiwara no Yorimichi w 1052. Najsłynniejszą budowlą świątyni jest Phoenix Hall (鳳凰堂Hoo-DO)  oraz  Amida Hall, zbudowany w 1053. Jest to jedyny oryginalny budynek, otoczony malowniczym stawem; dodatkowe budynki tworzące związek zostały spalone podczas wojny domowej w 1336.

ogród Jodo-shiki ze stawem w przedniej części budynku, został w 1997 roku wydobyty w ramach wykopalisk archeologicznych.

youtube

 

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
Ogród Jisho-ji otaczający Ginkaku-ji (銀閣寺 ? , dosł „Świątynia Srebrnego Pawilonu”), oficjalnie nazwany Jisho-ji (慈照寺 ? , dosł „Świątynia „Błyszczącego-Jasnego” Miłosierdzia”), jest to świątynia Zen w Kyoto. Jest to jedna z konstrukcji, które reprezentują kulturę Higashiyama z okresu Muromachi.

Yoshimasa Ashikaga zbudował willę i ogród w 1460r., a po jego śmierci, przekształcono tą nieruchomość w świątynię Zen. Świątynia jest obecnie związana z Shokoku-ji.

Ogród japoński , podobno zaprojektowany przez wielkiego artystę krajobrazu Sōami . Ogród piaskowy Ginkaku-ji stał się szczególnie dobrze znany -starannie uformowany piasek, który ma symbolizować Górę Fuji jest istotnym elementem w ogrodzie.

youtube

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Ogród Ninomaru z zamku Nijō
Zamek Nijō (二条城 Nijo-jo ? ) znajduje się w Kioto. Zamek składa się z dwóch koncentrycznych pierścieni(Kuruwa) fortyfikacji, pałacu Ninomaru , ruin pałacu Honmaru, różnych budynków pomocniczych i kilku ogrodów. Powierzchnia zamku to 275.000 metrów kwadratowych, z czego 8000 metrów kwadratowych jest zajęte przez budynki.

W 1601, Tokugawa Ieyasu , założyciel szogunatu Tokugawa , nakazał wszystkim feudalnym panom w zachodniej Japonii , przyczynić się do budowy zamku Nijo, który został zakończony w 1626.

Ninomaru Ogród „ogród ośmiu podmuchów” został zaprojektowany przez architekta krajobrazu i mistrza herbaty Kobori Enshu . Znajduje się między dwoma głównymi pierścieniami umocnień, obok pałacu o tej samej nazwie. W ogrodzie znajduje się duży staw z trzema wyspami i liczne starannie umieszczone kamienie i topiary sosny.

na youtube

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Ogród w Rokuon-ji

Kinkaku-ji (金閣寺?, dosł „Świątynia Złotego Pawilonu”), oficjalnie nazwany Rokuon-ji (鹿苑寺), jest  świątynią buddyjską Zen w Kioto.  Kompleks ogrodowy jest doskonałym przykładem projektów ogrodów z okresu  Muromachi.  Okres ten jest uważany za klasyczny wiek japońskiej sztuki ogrodniczej.  Korelacja pomiędzy budynkami i otoczeniem , była mocno  podkreślana w tym okresie.  To był sposób na integrację w ramach struktury krajobrazu, w sposób artystyczny. Projektowanie ogrodu w minimalistyczny sposób , poprzez odtworzenie wielkich krajobrazów  w strukturę mniejszej skali. 

Kinkaku-ji był pierwotnie willą zwana Kitayama-dai, należącą do potężnego męża stanu, SAIONJI Kintsune. Kinkaku-ji w 1397r, został zakupiony od rodziny SAIONJI przez Shoguna Ashikaga Yoshimitsu , i przekształcony w kompleks Kinkaku-ji. Po śmierci Yoshimitsu budynek został przekształcony w świątynię Zen przez jego syna, zgodnie z testamentem.

Złoty Pawilon położony jest w pięknym ogrodzie do spacerów(Kaiyu-Shiki-Teien) . Lokalizacja korzysta z pomysłów pożyczania scenerii, która integruje widok na zewnątrz i wewnątrz, tworząc rozszerzenie widoków otaczających pawilon i łącząc się ze światem zewnętrznym. Pawilon połączny jest z stawem, zwanym Kyoko-chi (鏡湖 Lustrzanym Stawem ? ), który odzwierciedla(odbija) budynek . Staw zawiera 10 mniejszych wysp. Typologia zen kształtuje układ skał, mostów, a rośliny są ułożone w określony sposób do reprezentowania znanych miejsc w literaturze chińskiej i japońskiej. Punkty widokowe zostały ustawione ze względu na ukształtowanie pawilonu, tak aby widzieć urok ogrodów otaczający pawilon. Mały taras rybackiej ( 釣殿 tsuri-dono ? ) jest przymocowany do tylnej części budynku pawilonu, umożliwiając cumowanie małych łodzi pod nim. Fundamenty Kinkaku-ji zostały wybudowane według opisów „zachodniego raju” Buddy Amidy , chcąc zilustrować harmonię między niebem a ziemią. Największa wysepka w stawie reprezentuje Japońskie wyspy. Cztery kamienie tworzące linię prostą w stawie koło pawilonu mają reprezentować żaglówki, wysyłane na „Wyspę Życia Wiecznego” z mitologii chińskiej.

na youtube

 

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Ogrody w Ryōan-ji
Ryōan-ji ( Shinjitai :竜安寺, Kyūjitai :龍安寺 ? , „Świątynia Smoka w Pokoju/Spokoju) jest świątynią Zen znajduje się w północno-zachodnim Kyoto. Należy do Myoshin-ji szkoły Rinzai odłamu Buddyzmu Zen .Ogród Ryōan-ji jest uważany za jeden z (jeżeli nie najlepszy) przykłady zachowanych Kare-Sansui (ogród skalny), Wyrafinowany rodzaj japońskiego ogródu Zen charakteryzują duże formacje skalne usytuowane pośród gładkich otoczaków (małych, starannie dobranych wypolerowanych przez strumienie skał) ułożonych do wzorów liniowych, które ułatwiają medytację.

Pierwotnie świątynia była nieruchomością rodziny Fujiwara w 11 wieku. Pierwsza świątynia, Daiju-w, i nadal istniejący duży staw zostały zbudowane w tym wieku przez Fujiwara Saneyoshi. W 1450, Hosokawa Katsumoto , kolejny potężny władca, nabył ziemię, gdzie stała świątynia. Zbudował swoją rezydencję, i założył świątynię zen, Ryōan-ji. Podczas Onin – wojny między klanami, świątynia została zniszczona. Hosokawa zmarł w 1473 roku Katsumoto W 1488 roku jego syn, Hosokawa Matsumoto, odbudował świątynię.

Nazwa świątyni jest synonimem „świątyni słynnego ogrodu Zen”. Karesansui ogród skalny , przypuszczalnie został zbudowany pod koniec 15 wieku.
Ogród jest prostokąt z 248m2 o bokach 25m na 10m. Umieszczono w nim piętnaście kamieni o różnych rozmiarach, starannie skomponowanych w pięciu grupach; jedna grupa pięciu kamieni, dwie grupy po trzy, dwie grupy z dwoma kamieniami. Kamienie są otoczone białym żwirem, który jest starannie grabiony każdego dnia przez mnichów. Jedyną roślinnością w tym ogrodzie jest jakiś mech wokół kamieni.
Ogród ma być oglądany z pozycji siedzącej na werandzie Hojo, rezydencji opata klasztoru.

Choć ogród skalny jest najbardziej znany ogrodem Ryōan-ji, świątynia posiada również ogród wodny; Kyoyochi – staw, zbudowany w 12 wieku jako część majątku Fujiwara. Drzewa wiśni zostały niedawno posadzone na północny zachód od stawu.
W Ryōan-ji znajduje się herbaciarnia i ogród Roji pochodzący z 17 wieku.

na youtube

Tenryū-ji Garden (Kyoto, Kyoto)
The garden of Sanbōin in Daigo-ji (Kyoto, Kyoto)
The moss garden of Saihō-ji (the „Moss Temple”) (Kyoto, Kyoto)
Daitoku-ji Garden (Kyoto, Kyoto)
The garden of Daisen-in in Daitoku-ji (Kyoto, Kyoto)
Murin-an garden, Kyoto, Kyoto
Negoro-ji Garden (Iwade, Wakayama)
Adachi Museum of Art Garden (Yasugi, Shimane)
Matsue Vogel Park (Matsue)
Shūraku-en, (Tsuyama)
Ritsurin Garden (Takamatsu, Kagawa)
Nakatsu Banshoen (Marugame, Kagawa)
Tensha-en (Uwajima, Ehime)
Suizen-ji Jōju-en (Kumamoto, Kumamoto)
Sengoku-en (Kagoshima, Kagoshima)
Shikina-en (Naha, Okinawa)

Katsura Imperial Villa
Shugaku-in Imperial Villa

Opracowanie własne Xeibos – kopiowanie nie komercyjne za umieszczeniem autora i linku do strony

2 myśli nt. „Ogrody japońskie”

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Step By Step